Eser, basit bir neşe anını, bir memnuniyet duygusuyla dolu gündelik yaşamın bir parçasını yakalar. İki figür tasvir edilmiştir: Biri küçük bir ocakta eğilmiş, bir tencereye bakıyor, diğeri ise yakında duruyor ve görünüşe göre yemeği bekliyor. Fırça darbeleri hassas, neredeyse tereddütlü, esere çocuksu bir nitelik kazandırıyor, sanki bir rüyanın kenarlarına çizilmiş gibi. Kompozisyon kasıtlı olarak seyrek, arka plan figürlere ve eylemlerine odaklanan boş bir tuvaldir. Renk paleti alçakgönüllü, toprak tonları tencerenin canlı mavisi ve giysilerdeki ince renk ipuçlarıyla noktalıdır.

Kompozisyon gayri resmi ve samimi geliyor, izleyiciyi mütevazı bir yemeğin beklentisini paylaşmaya davet ediyor. Sanatçının mürekkep yıkama kullanımı, derinlik ve doku katmanı ekleyerek ışığın sahne boyunca oynamasına ve bir atmosfer hissi yaratmasına olanak tanır. Nostalji hissi uyandırır, basit zevklerin önemli bir değere sahip olduğu daha yavaş bir yaşam temposuna özlem duyar.