Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια εκπληκτική θέα, έναν καταρράκτη που πέφτει δραματικά σε ένα βραχώδες φαράγγι. Ο καλλιτέχνης απεικονίζει με μαεστρία τη ωμή δύναμη της φύσης, με το νερό που καταρρέει να αποδίδεται με μια φωτεινή ποιότητα που σχεδόν φαίνεται να λάμπει. Το φως του ήλιου φιλτράρεται μέσα από την ομίχλη, δημιουργώντας ένα αιθέριο εφέ, τονίζοντας τις υφές των βράχων και την καταπράσινη βλάστηση. Η σύνθεση οδηγεί το μάτι μέσα από τη σκηνή, από τους βράχους του προσκηνίου μέχρι τα μακρινά βουνά, προσκαλώντας τον θεατή να βιώσει την απεραντοσύνη του τοπίου.

Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από τα ψυχρά μπλε, πράσινα και τα λευκά του καταρράκτη, που τονίζονται από τους ζεστούς τόνους των βράχων και της γης. Αυτή η αντίθεση προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και ανεξέλεγκτης ενέργειας. Η σκηνή αποδίδεται με σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια, αναδεικνύοντας την τεχνική δεξιότητα του καλλιτέχνη και τη βαθιά του σύνδεση με τον φυσικό κόσμο. Είναι μια οπτική συμφωνία, μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο, που μας προσκαλεί να συλλογιστούμε την υπέροχη ομορφιά του φυσικού κόσμου.