Manzara, kışın kucağında sessizleşen, dingin bir dinginlikle açılıyor. El değmemiş kar örtüsü, soluk altın rengi bir ışık altında yumuşayan ve sessizleşen yuvarlanan tepeleri kaplar. Gökyüzüne karşı silüetleri görünen çıplak ağaçlar, zarif gözcüler gibi yükselir, dalları solan günün tuvaline narin bir şekilde kazınmıştır. Renk paleti, ince tonların bir senfonisidir: uzaktaki dağların soluk mavileri ve menekşeleri, ön planın kremsi beyazları ve yumuşak kahverengileri, hepsi batan güneşin sıcak parıltısıyla yıkanır.

Sanatçının fırça darbeleri görülebilir, gözü dolaşmaya davet eden dokulu bir yüzey yaratır. Kompozisyon bizi, ön plandaki ağaçlardan gökyüzünün yumuşak bir sıcaklıkla parladığı uzak ufka kadar manzarada gezdirir. Bu, bir huzur duygusu, bir tefekkür anı uyandıran bir sahnedir. Yalnızlığın ve doğanın kalıcı güzelliğinin fısıltılarını fısıldayan bir manzaradır.