Bu eser izleyiciyi, sakin bir İsviçre kırsalını çağrıştıran yeşil, dalgalı bir manzaraya davet ediyor. Tepe zarif bir şekilde eğilmiş, canlı fırça darbeleriyle kaplanmış ve sıcak sarılar, yumuşak yeşiller ve nazik mavilere sahip dokulu bir halı yaratıyor. Işık ve gölgenin oyunu tarlalarda dans ediyor; sanki hafif bir esintiyle otların yavaşça sallandığını hayal edebiliyorsunuz. Ön planda bir yıpranmış ağaç kütüğü, sahneyi sabitliyor ve doğal yaşam döngüsü üzerine düşünmeye teşvik ediyor.

Uzak tepelere, derin yeşillerin yoğun ormanları çağrıştırdığı yere bakarken, ruhunuzu sakinlik kaplıyor. Tarlaların çizgileri, ritmik fırça darbeleriyle yaratılmış, hareket ve enerji hissi uyandırıyor, sanki toprak kendisi nefes alıyormuş gibi. Bu eser, 20. yüzyılın başındaki post-empresyonist stil ile yıkanmış olup, sanatçının kendi anavatanının manzaralarına olan derin takdirini yansıtıyor. Her fırça darbesi yalnızca fiziksel manzarayı temsil etmekle kalmaz, aynı zamanda çevredeki doğa ile daha derin bir duygusal bağlantı da ifade eder.