De scène ontvouwt zich voor ons met een maritieme symfonie; een drukke haveningang onder een uitgestrekte, met wolken bedekte hemel. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de wisselwerking tussen licht en water vast, waarbij het zonlicht reflecteert op het kabbelende oppervlak. Zeilschepen van verschillende formaten en tuigages trekken de aandacht, hun zeilen bollen in de zachte bries. De compositie leidt het oog, van de gedetailleerde voorgrond met de figuren op de pier tot de uitgestrekte horizon waar andere boten varen. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door zachte blauwen, crèmes en bruinen, waardoor een serene sfeer ontstaat.

De techniek van de kunstenaar is duidelijk zichtbaar in de subtiele kleurschakeringen, met name in de lucht en de reflecties in het water. Ik kan bijna het geknars van de masten en de kreten van de meeuwen horen als ik deze scène beschouw. De vlaggen van Nederland wapperen in de wind en geven de scène een vleugje nationale trots. Dit kunstwerk roept een gevoel van nostalgie op en voert de toeschouwer terug naar een tijd waarin de zeevaart een hoeksteen van welvaart en avontuur was.