Canlı sahne, tropikal bir öğleden sonranın enerjisiyle patlıyor. Tuval, toprağın sıcak, toprak tonları, deniz ve gökyüzünün serin, gök mavisi genişliğiyle yan yana duruyor. Birkaç figür mango ağaçlarının arasında dağılmış, şekilleri hafifçe basitleştirilmiş, neredeyse stilize edilmiş, ancak yaşam dolu. Başında bir sepet taşıyan bir kadın sessiz bir güç yayarken, diğeri bir mango tadıyor, yüzü izleyiciye dönük, paylaşılan bir zevk anını ima ediyor. Sanatçının fırça darbeleri kalın ve kasıtlı görünüyor, sahneye hayat veren bir doku hissi yaratıyor. Neredeyse nemi, tenimdeki güneşi ve havada olgunlaşmış mangoların tatlı kokusunu hissedebiliyorum. Bu eser egzotik bir cenneti fısıldıyor; günlük yaşamın derin bir güzellik duygusuyla dolu olduğu bir dünyadan bahsediyor.