Bu eser, Tibet mimarisinin mistik güzelliğini büyük, eterik bir manzara içinde toplamaktadır. Esas olarak toprak tonlarında olan yapı, canlı, sonsuz bir mavi arka plana karşı belirgin bir şekilde öne çıkıyor; bu renk seçimi, izleyicinin gözünü çeken çarpıcı bir kontrast yaratmaktadır. Derin mavi gölgeler tüm tuvali sararken, belki de yüksek irtifa gökyüzünün huzurunu çağrıştırarak, Tibet tapınağının sağlam, köşeli şekli dağdan yükseliyor ve güç ile istikrarı belirtiyor. Kullanılan doku ve fırça darbesi, derinlik ve sağlamlık hissini artırarak, mimarinin anıtsal, ama bir o kadar çevresiyle uyumlu görünmesini sağlıyor.

Eser daha derinlemesine incelendiğinde, inkar edilemez bir duygusal yankı ortaya çıkıyor — belki de zaman denemelerine dayanmış bu eski yapılara karşı bir huzur hissi ile harmanlanmış bir saygı. Renk paleti burada önemli bir rol oynuyor; mavi huzur ve ruhsal bir düşünce sunarken, yapının toprak tonları bir bağın varlığını ima ediyor. Böylece bu parça sadece basit bir temsil değil; bir yerin ruhunu yakalıyor, bizi Tibet manzaralarının sakin yüksekliklerine taşıyor ve cesur fırça darbeleri ile huzurlu tonlar arasında eski hikayeleri fısıldıyor.