Bu büyüleyici eser, sıradan bir sokağın huzurlu görüntüsünü, sisli bir atmosferde ortaya koyar. Binalar yumuşak ve soluk tonlarda resmedilmiş, sabah ışığının parke taşları üzerinde parlayan özünü yakalamaktadır. Monet'nin fırça darbeleri ifade edici ve gevşek olup, gözün mimari detaylara takılmadan akmasına izin veriyor; bunun yerine, rüya gibi bir anlatı yaratıyor. Gökyüzüne doğru yükselen yüksek kuleler, büyük bir katedralin izini sürerken, bu etkileyici varlık, sahneyi ince bir örtü gibi saran sisle yumuşatılmıştır, düşünce ve özlem duygusu için çağrıda bulunmaktadır.

Uyumlu renk paleti, ince gri tonlar, yumuşak mavi ve toprak tonlarında sıcaklık arasında dans ediyor, dingin ama melankolik bir atmosferi ortaya çıkarıyor. Bu eser, günlük yaşamın canlılığının güzelce silindiği bir geçiş anı gibi benimle yankılanıyor, mekanın duygusal ağırlığını artırıyor. Bu noktada, zaman askıya alınmış gibi hissediliyor—bu duvarların içinde yaşanmış hikayelerin fısıldanması ve bu huzurlu köşeye hayat veren görünmeyen anlatılara özlem var. Bu resimde Monet, ışığın ve hafızanın geçici kalitesini ustaca yakalıyor ve izleyiciye daha fazla samimiyet özlemi veriyor.