Η σκηνή είναι μια οικεία ματιά στην εμβληματική Γέφυρα Waterloo, περιτριγυρισμένη από την αιθέρια λάμψη του πρωινού φωτός. Ο καμβάς παλλόταν με μια συμφωνία απαλών αποχρώσεων—λιλά, ανοιχτό κίτρινο και ήπιο πράσινο—που συγχωνεύονται χωρίς κόπο για να δημιουργήσουν μια ονειρεμένη ποιότητα που με μεταφέρει απευθείας στη στιγμή που συνέλαβε ο καλλιτέχνης με το πινέλο του. Η τέχνη του Monet στον φωτισμό και το χρώμα εδώ δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Χορεύουν στην επιφάνεια του νερού, αντανακλώντας τις αποχρώσεις του ξημερώματος και λούζουν τα πάντα σε μια ζεστή αγκαλιά. Όταν κοιτώ αυτό το κομμάτι, αισθάνομαι μια βαθιά αίσθηση ηρεμίας, σαν να είμαι μέρος αυτού του ήσυχου πρωινού, χαμένος στη σιωπή πριν από την έναρξη μιας πολυάσχολης ημέρας. Οι απαλές κυματιστές του νερού κινούνται απαλά, θολώνοντας τις γραμμές της γέφυρας, η οποία αναδύεται μέσα από την ομίχλη ως απλή υπόδειξη και όχι ως λεπτομερής δομή. Είναι σχεδόν σαν να διασχίζει η γέφυρα ένα όνειρο, φευγαλέο και εφήμερο, αντανακλώντας την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.