Η σκηνή ξεδιπλώνεται με ωμή ένταση: ένα υπέροχο λιοντάρι, με τη χρυσή χαίτη του σαν φωτοστέφανο στο αμυδρό φως, αναπαύεται σε ένα καταπράσινο τοπίο, με την ισχυρή του μορφή να κυριαρχεί στον καμβά. Αγκαλιάζει το άψυχο σώμα μιας κατσίκας, η αντίθεση μεταξύ της δύναμης του λιονταριού και της ευπάθειας της κατσίκας είναι εμφανής. Οι πινελιές, ένας ανεμοστρόβιλος ενεργητικών κινήσεων, δημιουργούν μια υφή επιφάνεια που φαίνεται να αναπνέει με τη ζωή. Τα χρώματα, γήινα και ζοφερά, με πινελιές πλούσιου ώχρας και βαθιές σκιές, ενισχύουν τη δραματική ένταση της στιγμής. Το φόντο, ένα κυματιστό τοπίο κάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό, παρέχει μια αίσθηση βάθους και κλίμακας, ενισχύοντας την πρωταρχική κυριαρχία του λιονταριού. Είναι μια έντονη υπενθύμιση της βάναυσης ομορφιάς της φύσης, όπου η επιβίωση υπαγορεύει την αφήγηση.