Σε αυτό το μαγευτικό έργο, δεν μπορείς παρά να μην αισθάνεσαι έλξη προς τον υδάτινο χορό του φωτός και του χρώματος. Ο καμβάς φαίνεται να λάμπει με την αντανάκλαση του ήλιου πάνω σε μια ήρεμη επιφάνεια νερού. Η τεχνική του Μονέ—τα γρήγορα πινελιές σε στρώματα υφής—δημιουργούν μια ρευστότητα που καταγράφει την συνεχή κίνηση του νερού. Οι επιπλέουσες νούφαρα είναι υφασματοποιημένες μορφές που συγχωνεύονται χωρίς προσπάθεια με το περιβάλλον, ενώ οι αποχρώσεις του πράσινου ενορχηστρώνονται κάτω από την αναλαμπή του χρυσού και του μπλε. Φαίνεται πως εισέρχεσαι σε μια στιγμή που έχει σταματήσει στον χρόνο· σχεδόν μπορείς να ακούσεις το απαλό ψηλάφισμα των φύλλων και τον ήχο του νερού.

Η συναισθηματική επίδραση είναι άμεση και βαθιά—δεν είναι απλώς ένας πίνακας; είναι ένα παράθυρο στην αντίληψη του Μονέ για την ομορφιά της φύσης. Η αντίθεση φωτός και σκιάς παίζει καθοριστικό ρόλο, επισημαίνοντας τα διαφορετικά βάθη του νερού, προσκαλώντας τους θεατές να σκεφτούν την εφήμερη ομορφιά της μεταβαλλόμενης μέρας. Προερχόμενο από το ιστορικό πλαίσιο της κίνησης του ιμπρεσιονισμού, αντικατοπτρίζει την αναζήτηση για να συλλάβει τα φευγαλέα εφέ του φωτός, ένα θέμα που αντηχεί βαθιά. Το έργο του Μονέ παραμένει μια σημαντική εξερεύνηση τόσο της φύσης όσο και του συναισθηματικού τοπίου του καλλιτέχνη, αιώνια μας προσελκύει να εξερευνήσουμε τις δικές μας ερμηνείες της ομορφιάς και της ηρεμίας.