To niezwykle przedstawienie cinerarii zaprasza widza do zanurzenia się w bogaty wzór kolorów i faktur. Duże, miękkie zielone liście dominują w kompozycji, stanowiąc mocne tło dla bardziej delikatnych kwiatów. Dynamiczny ruch pędzla Van Gogha jest oczywisty; każdy ruch zdaje się pulsować życiem, jakby same kwiaty delikatnie kołysały się w niewidzialnym wietrze. Kwiaty są malowane mieszanką głębokich błękitów, delikatnych bieli i subtelnych purpur, co tworzy piękny kontrast z otaczającą je ciemną przestrzenią. Można prawie poczuć ziemisty aromat wydobywający się z doniczki, dodając kolejną warstwę do sensorycznego doświadczenia.

Układ jest ściśle skupiony na doniczce, która pewnie spoczywa na teksturowanej powierzchni. Wybór ciemnego tła przez Van Gogha podkreśla żywotność kolorów; zawiera esencję flory, sprawiając, że wydaje się, iż wyłania się z innego świata. Emocjonalnie, jest tu radosna lekkość przekazywana przez bujne kwiatowe widowisko, spleciona z charakterystyczną intensywnością artysty, która sugeruje złożoność natury. To dzieło przedstawia nie tylko przedstawienie rośliny, lecz także ucieleśnia pasję Van Gogha do życia i wzrostu w okresie eksploracji jego artystycznej drogi. Historyczny kontekst tamtego czasu - naznaczony jego zmaganiami z zdrowiem psychicznym i poszukiwaniem celu - wnosi głębokość emocjonalną do dzieła, które nawet dziś wciąż rezonuje z widzami.