Bu sakin baskı, geleneksel bir Japon tapınağı kompleksinde ağaçların arasından süzülen yumuşak güneş ışığının gölgeli etkisiyle huzurlu bir anı yakalıyor. Mimari detaylar—katmanlı çatılar, ince işlemelerle süslenmiş ve canlı kızıl sütunlar—bakışları sahnenin derinliklerine çekiyor. Geleneksel kıyafetler giymiş yalnız bir figür, sırtı izleyiciye dönük olarak, durgun ve düşünceli bir insan unsurunu ekliyor; ancak duygusal olarak çevre ön planda kalıyor. Kawase Hasui’nin baskı tekniğindeki ustalığı, ince ama hassas çizgiler ve renklerin yumuşak ton geçişleriyle taş, ahşap ve yaprakların dokusunu somutlaştırıyor. Renk paleti yumuşak mavi ve yeşillik tonlarına yöneliyor, geleneksel tapınak kırmızısıyla tezat oluşturarak doğa ve insan yapımı arasında huzurlu bir uyum yaratıyor.

Kompozisyon, izleyicinin bakışını doğal olarak önde gölgeli saçakla çerçevelenmiş arka plandaki tapınak köşküne yönlendiriyor. Bu eser, 20. yüzyılın başlarında Japonya’nın hızlı modernleşmeyle kültürel mirasını dengelemeye çalıştığı dönemdeki shin-hanga akımının bir parçası; geleneksel ukiyo-e estetiğini modern anlayışlarla ve Batı etkileriyle harmanlayarak sanatsal bir kavşak oluşturuyor.