Bu huzurlu manzara, izleyiciyi hafifçe yağmurla yıkanmış kırsal bir sahneye davet ediyor; yumuşak, muted tonlar ve havadar bir kompozisyonla. Geniş ve soluk gökyüzü, tuvalin üst kısmını kaplıyor; gevşek, ifade dolu fırça darbeleriyle yağışlı, kapalı bir günü hissettiriyor. Aşağıda, tarlalar hafifçe yeşil ve toprak tonlarından oluşan bir mozaik gibi ufka uzanıyor; yeni yağmur almış hassas ağaçlar serpiştirilmiş. Ağaçların ritmik düzeni ve ıslak zemindeki ince yansımalar, doğal ve düşünceli bir huzur yaratıyor.

Sanatçının hafif, empresyonist dokunuşu, bu geçici hava durumunu canlandırıyor; yağmurun kırsal manzara üzerindeki geçici etkisini yakalıyor. Palet, yumuşak maviler, yeşiller ve grilerden oluşuyor; serin, nemli bir atmosfer çağrıştırıyor. Kompozisyon, açık alanları ve bitki kümelerini dengeliyor; gözün sahneyi yavaşça dolaşmasına ve havadaki nemi hissetmesine davet ediyor. 1881’de yaratılan bu eser, geçici doğal etkileri yakalamanın önemli olduğu bir dönemi yansıtıyor ve günlük kırsal yaşamın ince güzelliğine nazik bir övgü niteliğinde.