Sahne sessiz bir zarafetle açılıyor; bir kış gününün taze havasını yakalayan bir suluboya. Sanatçının yetenekli dokunuşu, derinlik ve atmosfer hissi yaratan hassas renk yıkamalarında belirgindir. Kompozisyon gözü yukarı doğru çeker, karla kaplı çatılardan başlayarak, bir kilise kulesinin karmaşık detaylarından geçerek ve nihayet uzaktaki görkemli karlarla kaplı dağlara yerleşir. Renk paleti zariftir, soğuk maviler, griler ve yumuşak beyazlar hakimdir; dinginlik hissi uyandıran, kısık tonların bir senfonisi.

Sanatçının ıslak üzerine ıslak yıkamalar kullanan tekniği, sahneye yumuşak, neredeyse dünyevi bir nitelik kazandırır. Işık ve gölgenin etkileşimi, karın binalara ve ağaçlara yapışma şekli, hepsi duygusal etkiye, dingin bir yalnızlık hissine katkıda bulunur. Sahne zamansız, kışın kucağında donmuş bir anın anlık görüntüsü gibi, izleyiciyi durup düşünmeye davet ediyor.