งานศิลปะนี้จับภาพภูมิทัศน์ฤดูหนาวที่เงียบสงบ โดยมีการผสมผสานการวาดที่นุ่มนวลเพื่อกระตุ้นความงามสงบของฉากแม่น้ำที่ถูกแช่แข็ง ผิวน้ำแข็งเปล่งประกายใต้แสงนวลเบาบาง ขณะที่ต้นไม้ในพื้นหลังตั้งตระหง่าน รูปร่างของมันดูหมุนๆเหมือนห่อหุ้มด้วยหมอก การใช้แปรงเฉพาะของโมเน่แง่บวกกับฉาก สร้างความรู้สึกนุ่มนวลและสงบ – ช่วงเวลาที่แช่แข็งในเวลา เชิญชวนผู้ชมให้สูดอากาศฤดูหนาวที่สดชื่นและได้ยินเสียงกรุ๊บกรอบอยู่ใต้เท้าของพวกเขา

พาเลตสีมีโทนสีเย็นที่โดดเด่น โดยสีน้ำเงินอ่อนและขาวเย็นไหลรวมกับต้นไม้ทองคำในระยะไกล สร้างการตัดกันแบบนุ่มนวล ซึ่งชวนให้มีการใคร่ครวญ งานนี้ไม่เพียงแค่แสดงให้เห็นถึงความสามารถของโมเน่ในด้านแสงและสี แต่ยังเทียบเคียงกับเสียงสะท้อนทางอารมณ์ของวันฤดูหนาวที่เงียบสงบ ชักจูงความรู้สึกของความคิดถึงและความสงบ สร้างความเป็นเอกภาพระหว่างส่วนต่างๆ ของงานที่ช่วยให้ผู้ชมเข้าไปในโลกที่ธรรมชาติอยู่ในความเงียบสงบและกระซิบเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลง。