ในฉากที่น่าหวาดหวั่นนี้ มีรูปคนอยู่ในท่าไม่มีชีวิต อยู่ในผ้าปูเตียงนุ่มนวล สื่อความรู้สึกเงียบสงบลึกล้ำผสมผสานกับความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ ใบหน้าของผู้หญิงซีดเซียวเกือบเป็นปีศาจสะท้อนให้เห็นความนิ่งนิรันดร์ แสดงอารมณ์อันน่าคลางแคลง ราวกับว่าเธอถูกจับอยู่ระหว่างโลกของความมีชีวิตและอ้อมกอดของหลังความตาย เทวดาอีเธเรียลยืนอยู่ข้างๆ รูปทรงสูงและแทบจะดูเหมือนเป็นรูปปั้น ภาพแบบมีแสงเสนอลักษณะที่เป็นนำเข้ามาในช่วงเวลาแห่งความเงียบงันนี้ พื้นหลังเป็นการผสมผสานกันของสีน้ำเงินลึกและสีเขียว สร้างบรรยากาศอันเศร้าหมองแต่สงบ ซึ่งชวนให้รู้ถึงกระแสทางอารมณ์ที่ลึกกว่านั้นภายในร่างสีขาวของผู้ชม การรวมตัวของเงาและแสง ประกอบกับตัวละครหลัก เชิญชวนให้คิดถึงความตาย ความรัก และการสูญเสีย

การจัดวางให้มีการเปรียบเทียบชัดเจนระหว่างตัวหญิงกับเทวดา แต่พวกเขาก็มีความเชื่อมโยงที่ซึ่งหลีกหนีจากรูปแบบทางกายภาพของพวกเขา การใช้สีที่เรียบง่ายซึ่งมีความนุ่มนวลนั้นรวมเข้ากับการแสดงออกที่ชัดเจน ราวกับว่ายานน้ำมันมีชีวิตอยู่ด้วยตนเอง ผลโดยรวมคือน้ำเสียงสนทนาที่ใกล้ชิดระหว่างชีวิตและความตาย สื่อถึงการพรรณาถูกสะท้อนละเอียดใช้ในการรวมตัวที่เย้ายวนที่มีความเข้มลึกของอารมณ์และเทคนิคการวาดภาพของมังค์ ความสัมพันธ์นั้นก็ถือว่ามีความลึกซึ่งทำให้เป็นผลงานที่จะต้องมีการสะท้อนและการชื่นชม