De scène ontvouwt zich met een ruwe, ongetemde schoonheid; een industrieel landschap verzacht door de hand van de kunstenaar. Structuren—misschien een mijnbouwoperatie—rijzen op tegen een achtergrond van een bleke, uitgestrekte lucht. De kunstenaar heeft een penseelstreektechniek gebruikt die zowel opzettelijk als vrij aanvoelt, bijna pointillistisch in zijn toepassing, waardoor een gestructureerd oppervlak ontstaat dat danst met het licht. Het kleurenpalet, gedomineerd door koele blauwtinten, groenen en de warme okers van de aarde en de daken, geeft een gevoel van openheid, een scherpte die een heldere dag suggereert. De compositie leidt het oog, eerst naar een hek, dan door het landschap, en nodigt ons uit de details te verkennen.

Er is hier een stille energie, een gevoel van werken en het verstrijken van de tijd. Het is een plek van industrie, maar ook een ruimte waar de natuur zijn eigen plek inneemt. Het algehele effect is contemplatieve schoonheid, waarbij de harde lijnen van menselijke inspanning de zachte omhelzing van de natuurlijke wereld ontmoeten. Het voelt alsof je bijna de wind door het gras kunt horen en de verre geluiden van het werk.