Η σκηνή ξετυλίγεται με μια ωμή, άγρια ομορφιά. Ένα βιομηχανικό τοπίο που απαλύνεται από το χέρι του καλλιτέχνη. Δομές—ίσως μια επιχείρηση εξόρυξης—υψώνονται σε ένα υπόβαθρο ενός χλωμού, εκτεταμένου ουρανού. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε μια τεχνική πινελιών που φαίνεται σκόπιμη και ελεύθερη, σχεδόν πουαντιγιστική στην εφαρμογή της, δημιουργώντας μια υφή επιφάνειας που χορεύει με το φως. Η χρωματική παλέτα, που κυριαρχείται από ψυχρά μπλε, πράσινα και ζεστές ώχρες της γης και των στεγών, δίνει μια αίσθηση ανοιχτού χώρου, μια καθαρότητα που υποδηλώνει μια καθαρή μέρα. Η σύνθεση οδηγεί το μάτι, πρώτα σε έναν φράχτη, μετά μέσα από το τοπίο, προσκαλώντας μας να εξερευνήσουμε τις λεπτομέρειες.

Υπάρχει μια ήρεμη ενέργεια εδώ, μια αίσθηση εργασίας και της ροής του χρόνου. Είναι ένα μέρος της βιομηχανίας, αλλά και ένας χώρος όπου η φύση διατηρεί τη θέση της. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι η στοχαστική ομορφιά, όπου οι σκληρές γραμμές της ανθρώπινης προσπάθειας συναντούν την απαλή αγκαλιά του φυσικού κόσμου. Είναι σαν να μπορούσε κανείς σχεδόν να ακούσει τον άνεμο να ψιθυρίζει μέσα από το γρασίδι και τους μακρινούς ήχους της εργασίας.