Αυτό το τοπίο καθηλώνει με την αρμονική, αν και κάπως συγκρατημένη, απεικόνιση της φύσης. Ένα ήρεμο ποτάμι ρέει στο προσκήνιο, με το νερό του να αποδίδεται σε βαθιές, απαλά μωβ αποχρώσεις και φωτεινές ανταύγειες που χορεύουν στην επιφάνεια. Δεξιά και αριστερά, πυκνή πράσινη βλάστηση δημιουργεί έντονη αντίθεση — πλούσια και ζωντανή κοντά στον θεατή, μετατρέπεται σταδιακά σε μια ευθεία σειρά από ψηλές, σκοτεινές κυπαρίσσια που απλώνονται στον ορίζοντα. Η κατακόρυφη διάταξη αυτών των δέντρων αντιπαραβάλλεται με την απαλότητα των λιβαδιών και των απομακρυσμένων λόφων, που είναι ζωγραφισμένα σε τόνους λεβάντας και γκρι, υποδηλώνοντας πρωινή ομίχλη ή το σβήσιμο του λυκόφωτος. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα κατά μήκος του φιδιού ποταμού, προσκαλώντας σε μια αργή, στοχαστική παρατήρηση. Η τεχνική του Βαλοτόν χαρακτηρίζεται από ομαλές αλλά προσεκτικές πινελιές σχεδόν γραφικής σαφήνειας, όπου τα φυσικά σχήματα εξευγενίζονται σε κομψές μορφές — τα δέντρα μοιάζουν με γραμμικά μνημεία, τα φύλλα συγκεντρώνονται σε ορατούς όγκους και η επιφάνεια του νερού χαράζεται σε ρυθμικά μοτίβα.