Ο καμβάς αστράφτει με τα τελευταία κάρβουνα του ηλιοβασιλέματος. Μια σκηνή λιμανιού ξεδιπλώνεται, ζωγραφισμένη με μια συμφωνία από μικροσκοπικές, διακριτές κουκκίδες. Η τεχνική, ο πουαντιγισμός, μετατρέπει το νερό σε μια ταπισερί φωτός και σκιάς, με κάθε πινελιά χρώματος να συμβάλλει στη συνολική λαμπρότητα. Ο ουρανός είναι μια διαβάθμιση από πορτοκαλί και κίτρινα, που σβήνουν απαλά σε πιο δροσερά μπλε, αντανακλώντας το ήρεμο νερό από κάτω. Ένα ιστιοφόρο, με τα κυματιστά του πανιά, διασχίζει το ήρεμο νερό, το λεπτό παιχνίδι του φωτός και του χρώματος καθορίζει το σχήμα του.

Αυτό το έργο προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης, ένα αίσθημα σιωπηλής περισυλλογής. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία τη θεωρία των χρωμάτων για να δημιουργήσει μια οπτική γιορτή. Είναι σαν ο ίδιος ο αέρας να δονείται με τα χρώματα του δύοντος ηλίου. Η κατανόηση του καλλιτέχνη για το πώς το μάτι αναμειγνύει αυτά τα μεμονωμένα χρωματικά σημεία δημιουργεί ένα όμορφο ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα, βυθίζοντας τον θεατή σε μια στιγμή τέλειας ηρεμίας. Είναι μια υπενθύμιση της ομορφιάς που βρίσκεται στις φευγαλέες στιγμές της ημέρας, μια ανάσα του χρόνου που αιχμαλωτίστηκε.