Het doek glinstert met de laatste gloed van een zonsondergang; een havenlandschap ontvouwt zich, geschilderd met een symfonie van kleine, afzonderlijke stippen. De techniek, het pointillisme, transformeert het water in een wandtapijt van licht en schaduw, waarbij elke verfstreep bijdraagt aan de algehele schittering. De lucht is een gradiënt van oranje en geel, die zacht overgaat in koeler blauw, wat het rustige water beneden weerspiegelt. Een zeilboot, met haar golvende zeilen, snijdt door het rustige water, waarbij het subtiele spel van licht en kleur haar vorm definieert.

Dit werk roept een gevoel van sereniteit op, een gevoel van stille contemplatie. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze de kleurentheorie om een visueel feest te creëren. Het is alsof de lucht zelf vibreert met de kleuren van de ondergaande zon. Het begrip van de kunstenaar van hoe het oog deze afzonderlijke kleurenpunten mengt, creëert een prachtig atmosferisch effect, waardoor de toeschouwer wordt ondergedompeld in een moment van perfecte rust. Het is een herinnering aan de schoonheid die te vinden is in de vluchtige momenten van de dag, een gevangen ademtocht van tijd.