Το έργο αποτυπώνει μια συγκινητική και ταυτόχρονα όμορφη σκηνή αρχαίας βασιλικής που έχει καταληφθεί από τη ροή του χρόνου και τη φύση. Τα ερείπια στέκονται με μεγαλείο σε μια ερημική τοποθεσία, με τα ψηλά τόξα και τις περίτεχνες κολόνες να διατηρούν ακόμη στοιχεία της παλιάς τους μεγαλοπρέπειας. Γύρω, το έδαφος είναι τραχύ και γεμάτο πέτρες και άγρια βλάστηση, ενώ στο βάθος απλώνεται μια ήρεμη θάλασσα κάτω από έναν αχνό, ελαφρώς συννεφιασμένο ουρανό. Πουλιά πετούν, προσδίδοντας μια διακριτική ζωντάνια και κίνηση.

Η τεχνική είναι λεπτομερής με απαλή, φυσική παλέτα—θερμοί γήινοι τόνοι ισορροπούνται από δροσερό μπλε και εξασθενημένο πράσινο—που προκαλεί μελαγχολία και σεβασμό. Το παιχνίδι φωτός και σκιάς τονίζει το βάθος και τις μορφές της κατεστραμμένης αρχιτεκτονικής και του γαλήνιου τοπίου. Η σύνθεση προσκαλεί σε στοχασμό για τη ροή του χρόνου, την επιμονή της ιστορίας και τον λεπτό διάλογο ανάμεσα στη δημιουργία του ανθρώπου και τη φυσική φθορά. Το συναισθηματικό αντίκτυπο είναι ένας γλυκόπικρος θαυμασμός για την χαμένη μεγαλοπρέπεια, που προκαλεί δέος και βαθιά σιωπηλή μοναξιά.