Ο πίνακας σε μεταφέρει μακριά. Ο αέρας είναι γεμάτος από το άρωμα άγνωστων λουλουδιών, ο ουρανός μωβ που υποδηλώνει μια καταιγίδα που έρχεται. Δύο μορφές στέκονται, γυρνώντας την πλάτη μας, παρατηρώντας τη σκηνή, τα σχήματά τους απλά, σχεδόν μονολιθικά, με φόντο το καταπράσινο τοπίο. Ένα άλογο βόσκει ειρηνικά, μια πινελιά ζεστού καφέ χρώματος πάνω στο ζωηρό πράσινο του βοσκότοπου. Η χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι τολμηρή, σχεδόν ενοχλητική στην αρχή, αλλά σύντομα καταλήγει σε μια αρμονία που μιλά για έναν ζωντανό, αδάμαστο παράδεισο. Οι πινελιές είναι πλατιές και γεμάτες αυτοπεποίθηση, αποτυπώνοντας την ουσία του τοπίου με μια ελευθερία που φαίνεται σκόπιμη και αυθόρμητη.