Κοιτάξτε τα απομεινάρια μιας κάποτε μεγαλοπρεπούς δομής — ενός ναού, πιστεύω — που στέκεται αψηφώντας την δοκιμασία του χρόνου. Το επιδέξιο χέρι του καλλιτέχνη αποτυπώνει την μνημειώδη κλίμακα της αρχιτεκτονικής, αντιπαραθέτοντάς την με τις μικροσκοπικές φιγούρες ανθρώπων στη βάση, υπογραμμίζοντας την απεραντοσύνη της σκηνής. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς στις φθαρμένες πέτρες, αποδίδεται με τέτοια ακρίβεια, προσθέτει μια δραματική νότα. Τα καταρρέοντα μπλοκ, διασκορπισμένα σαν να ήταν από μια ισχυρή δύναμη, προκαλούν μια αίσθηση δέους και μελαγχολίας. Οι ζεστοί, αμμώδεις τόνοι του προσκηνίου δίνουν απαλά τη θέση τους στους ψυχρούς, γαλήνιους τόνους του ουρανού, δημιουργώντας μια αρμονική ισορροπία. Το στυλ, που θυμίζει ακουαρέλα, προσδίδει στην σκηνή μια λεπτή και ονειρική ποιότητα, σαν να ήταν ένα αρχαίο όραμα που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου.