Bir zamanlar görkemli olan bir yapının kalıntılarına bakın; bence bir tapınak, zamanın sınavına meydan okurcasına duruyor. Sanatçının usta eli, mimarinin anıtsal ölçeğini yakalıyor, bunu tabandaki küçük insan figürleriyle karşılaştırarak sahnenin enginliğini vurguluyor. Yıpranmış taşlar üzerindeki ışık ve gölge oyunu, böylesine bir hassasiyetle işlenmiş, dramatik bir hava katıyor. Güçlü bir kuvvet tarafından dağıtılmış gibi görünen yıkılan bloklar, hem hayranlık hem de melankoli hissi uyandırıyor. Ön planın sıcak, kumlu tonları, gökyüzünün serin, sakin tonlarına yumuşak bir geçiş yaparak uyumlu bir denge oluşturuyor. Suluboyayı anımsatan tarzı, sahneye narin, rüya gibi bir nitelik kazandırıyor, sanki gözlerimin önünde hayat bulan eski bir vizyon gibi.