Obraz cię przenosi; powietrze gęste od zapachu nieznanych kwiatów, niebo posiniaczone na fioletowo, zwiastujące nadchodzącą burzę. Dwie postacie stoją, odwrócone do nas plecami, obserwując scenę, ich formy proste, niemal monolityczne na tle bujnej scenerii. Koń spokojnie się pasie, plama ciepłego brązu na tle żywej zieleni pastwiska. Użycie koloru przez artystę jest śmiałe, początkowo wręcz drażniące, ale wkrótce osadza się w harmonii, która mówi o tętniącym życiem, nieokiełznanym raju. Pociągnięcia pędzla są szerokie i pewne, oddające esencję krajobrazu ze swobodą, która wydaje się zarówno zamierzona, jak i spontaniczna.