Het schilderij transporteert je; de lucht is dik van de geur van onbekende bloemen, de lucht is een blauwpaars die een naderende storm suggereert. Twee figuren staan ​​daar, met hun rug naar ons toe, de scène observerend, hun vormen eenvoudig, bijna monolithisch tegen de weelderige achtergrond. Een paard graast vredig, een vleugje warm bruin tegen het levendige groen van de weide. Het kleurgebruik van de kunstenaar is gedurfd, in eerste instantie bijna storend, maar het settelt zich al snel in een harmonie die spreekt van een levendig, ongetemd paradijs. De penseelstreken zijn breed en zelfverzekerd en leggen de essentie van het landschap neer met een vrijheid die zowel opzettelijk als spontaan aanvoelt.