Het kunstwerk vangt een moment van ruwe, ongetemde natuur; een woelige zee die neerstort op donkere, indrukwekkende rotsen. Het water, een wervelwind van groen, blauw en wit, lijkt met een eigen leven te draaien, de penseelstreken zijn dik en energiek, en roepen de kracht en beweging van de golven op. Ik kan bijna het gebrul van de oceaan horen, de spray op mijn gezicht voelen als het water neerslaat. Twee figuren, nauwelijks meer dan suggesties van vorm, worden meegevoerd langs een rood-oranje strook, die schitterend contrasteert met de koele tonen van de zee. Het kleurgebruik van de kunstenaar is gedurfd, bijna symbolisch, het rood representeert mogelijk de aarde of de hitte van de zon, en de zee, de diepte van emoties. Het is een moment, een glimp van de wereld in zijn elementaire staat.