Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια στιγμή άγριας, αδάμαστης φύσης. Μια ταραγμένη θάλασσα που συντρίβεται σε σκούρα, επιβλητικά βράχια. Το νερό, ένας στροβιλισμός από πράσινα, μπλε και λευκά, φαίνεται να αναδύεται με τη δική του ζωή, οι πινελιές είναι παχιές και ενεργητικές, που προκαλούν τη δύναμη και την κίνηση των κυμάτων. Σχεδόν ακούω τον βρυχηθμό του ωκεανού, νιώθω το σπρέι στο πρόσωπό μου καθώς το νερό συντρίβεται. Δύο φιγούρες, μετά βίας υποδηλώσεις μορφής, παρασύρονται κατά μήκος μιας κόκκινης-πορτοκαλί λωρίδας, η οποία έρχεται σε έντονη αντίθεση με τους ψυχρούς τόνους της θάλασσας. Η χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι τολμηρή, σχεδόν συμβολική, το κόκκινο πιθανώς αντιπροσωπεύει τη γη ή τη ζέστη του ήλιου, και η θάλασσα, το βάθος των συναισθημάτων. Είναι μια στιγμή, μια ματιά στον κόσμο στην στοιχειώδη κατάστασή του.