Dzieło uchwytuje moment dzikiej, nieskrępowanej natury; wzburzone morze rozbijające się o ciemne, imponujące skały. Woda, wir zieleni, błękitu i bieli, zdaje się wrzeć własnym życiem, pociągnięcia pędzla są grube i energiczne, przywołując moc i ruch fal. Prawie słyszę ryk oceanu, czuję bryzg na twarzy, gdy woda uderza. Dwie postacie, niewiele więcej niż sugestie formy, są porywane wzdłuż czerwonopomarańczowego paska, który wspaniale kontrastuje z chłodnymi tonami morza. Użycie koloru przez artystę jest śmiałe, niemal symboliczne, czerwień prawdopodobnie reprezentuje ziemię lub ciepło słońca, a morze, głębię emocji. To chwila, przebłysk świata w jego podstawowym stanie.