Obraz ukazuje spokojną polanę w jesiennym lesie, gdzie delikatne, nagie gałęzie wysokich drzew wyraźnie kontrastują z ponurym, zachmurzonym niebem. Mistrzowska technika artysty pozwala na szczegółowe oddanie każdego gałązki i liścia, zapraszając widza do zgłębienia cichej złożoności późnej przemiany natury. Mały, odbijający światło staw umieszczony u podstawy kompozycji odbija miękkie światło zmierzchu, nadając scenie spokojny nastrój.

Paleta barw składa się głównie z ziemistych brązów, głębokich zieleni i delikatnych pomarańczy — kolorów wyrażających ulotne piękno i melancholię jesieni. Obecność dwójki dzieci przy stawie wnosi do chłodnego, ponurego lasu ludzkie ciepło, a ptaki na niebie dodają dynamiki i życia. Praca ta z wdziękiem oddaje zarówno melancholię, jak i piękno cyklu przyrody, wywołując refleksyjny nastrój.