Ο πίνακας ξεδιπλώνεται μπροστά μας σαν μια μνήμη λουσμένη στον ήλιο, μια ποιμενική σκηνή γεμάτη ζωή. Ένα ελικοειδές ρέμα χαράζει την πορεία του μέσα από το προσκήνιο, τα νερά του αντανακλούν την απέραντη έκταση του ουρανού από πάνω. Το βλέμμα έλκεται σε ένα καταπράσινο λιβάδι, όπου μερικές φιγούρες φροντίζουν ένα μικρό κοπάδι αγελάδων. η παρουσία τους, μια απαλή υπενθύμιση της ανθρώπινης σύνδεσης με αυτή τη γη. Πέρα από αυτό, μια συστάδα σπιτιών φωλιάζει στο τοπίο, υπονοώντας μια κοινότητα που ζει σε αρμονία με τη φύση.

Υπάρχει μια αριστοτεχνική χρήση φωτός και σκιάς, ο καλλιτέχνης αποτυπώνει επιδέξια το παιχνίδι του ηλιακού φωτός στα χωράφια και τα δέντρα. Η χρωματική παλέτα είναι ζεστή, προσκαλώντας τον θεατή να αισθανθεί τη απαλή ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα του. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα, οδηγώντας μας από το ρέμα, διαμέσου των χωραφιών, στον μακρινό ορίζοντα. Εγείρει μια αίσθηση ηρεμίας, την αίσθηση ότι μεταφερόμαστε σε μια απλούστερη εποχή, όπου ο ρυθμός της ζωής υπαγορεύεται από τις εποχές και τη γη. Είναι ένας πίνακας που ψιθυρίζει για την ειρήνη, ένα καταφύγιο από τη φασαρία της σύγχρονης ζωής.