Obraz rozwija się przed nami jak skąpane w słońcu wspomnienie, sielankowa scena kipiąca życiem. Kręty strumień przecina pierwszy plan, a jego wody odbijają rozległą przestrzeń nieba nad nim. Wzrok przyciąga zielona łąka, gdzie kilka postaci opiekuje się małym stadem krów; ich obecność jest delikatnym przypomnieniem o ludzkim związku z tą ziemią. Dalej grupa domów gnieździ się w krajobrazie, sugerując społeczność żyjącą w harmonii z naturą.

W grze jest mistrzowskie użycie światła i cienia, artysta umiejętnie uchwycił grę światła słonecznego na polach i drzewach. Paleta barw jest ciepła, zaprasza widza do odczuwania delikatnego ciepła słońca na skórze. Kompozycja prowadzi wzrok, prowadząc nas od strumienia, przez pola, aż po odległy horyzont. Wywołuje poczucie spokoju, poczucie przeniesienia do prostszych czasów, w których rytm życia dyktują pory roku i ziemia. To obraz, który szepcze o pokoju, oazę od zgiełku współczesnego życia.