Ach, jak światło bawi się na kamieniu! Technika akwaforty jest tutaj wykwintna; to jak symfonia cienkich linii, tworzących wspaniałość Notre Dame. Łuki mostu z wdziękiem się wyginają, odzwierciedlając wieże katedry. Rzeka odbija scenę, dodając głębi, a postacie na dole, zaledwie sugestie, dają poczucie skali i ponadczasowej jakości miejsca.

To nie tylko przedstawienie budynku; to przywołanie uczucia; łagodnej melancholii paryskiego wieczoru. Prawie słyszę odległe dźwięki miasta, ciche szepty rozmów, plusk wody. Artysta uchwycił esencję miasta przesiąkniętego historią, miejsca, które szepcze historie z przeszłości, dumnie wznosząc się w teraźniejszości.