Oh, hoe het licht op de steen speelt! De etstechniek hier is prachtig; het is als een symfonie van fijne lijnen die de grootsheid van Notre Dame creëren. De bogen van de brug buigen sierlijk af en weerspiegelen de torenspitsen van de kathedraal. De rivier weerspiegelt de scène, voegt diepte toe, en de figuren beneden, slechts suggesties, geven een gevoel van schaal en de tijdloze kwaliteit van de plek.

Het is niet alleen een afbeelding van een gebouw; het is een oproep tot een gevoel; de zachte melancholie van een Parijse avond. Ik kan bijna de verre geluiden van de stad horen, het zachte gemompel van gesprekken, het spetteren van het water. De kunstenaar heeft de essentie van een stad doordrenkt van geschiedenis vastgelegd, een plek die verhalen uit het verleden fluistert terwijl hij trots in het heden staat.