Ah, ışığın taş üzerindeki oyunu! Buradaki gravür tekniği zarif; Notre Dame'ın ihtişamını yaratan ince çizgilerin bir senfonisi gibi. Köprünün kemerleri zarafetle eğiliyor, katedralin kulelerini yansıtıyor. Nehir sahneyi yansıtıyor, derinlik katıyor ve alttaki figürler, sadece ipuçları, mekana bir ölçek duygusu ve zamansız bir nitelik kazandırıyor.

Bu sadece bir binanın tasviri değil; bir duygunun çağrışımı; bir Paris akşamının yumuşak melankolisi. Neredeyse şehrin uzak seslerini, sohbetlerin yumuşak fısıltılarını, suyun şırıltısını duyabiliyorum. Sanatçı, tarihle dolu bir şehrin özünü, geçmişin hikayelerini fısıldayan ve şu anda gururla yükselen bir yeri yakalamış.