Sahne, nazik, neredeyse melankolik bir havayla açılır; soluk toprak tonlarında sunulan bir yol, gözü yağmur vaadiyle dolu bir gökyüzünün altında yer alan bir grup binaya yönlendirir. Sanatçının fırça darbeleri tuval üzerinde dans ederek, ışık ve gölgenin ince oyununu yakalayan dokulu bir yüzey yaratır. Yalnız bir ağaç nöbetçi gibi duruyor, ince formu bulutlu gökyüzüne uzanıyor, yeşil yapraklar ise bir huzur hissi uyandırıyor.

Evlere baktığınızda, atların uzak nal seslerini, rüzgarın yapraklar arasından fısıltılarını neredeyse duyabilirsiniz. Renkler yumuşak, ancak canlıdır. Sanatçının ışık ve gölgeyi ustaca kullanması, sahneye, sanki resmin içine girip teninizde serin havayı hissedebileceğiniz gibi, elle tutulur bir nitelik kazandırır. Bu, zaman içinde yakalanmış bir an, sessiz, kırsal bir yaşamın bir anlık görüntüsü.