Scena rozwija się z delikatnym, niemal melancholijnym nastrojem; droga, oddana w stonowanych odcieniach ziemi, prowadzi wzrok ku skupisku budynków usytuowanych pod niebem, ciężkim od obietnicy deszczu. Pociągnięcia pędzla artysty tańczą po płótnie, tworząc fakturowaną powierzchnię, która uchwytuje subtelną grę światła i cienia. Samotne drzewo stoi jak strażnik, jego smukła forma sięga w stronę zachmurzonego nieba, podczas gdy zielone liście sugerują poczucie spokoju.

Patrząc na domy, prawie słychać odległy stukot końskich kopyt, szelest wiatru szumiącego wśród liści. Kolory są stonowane, ale żywe. Umiejętne użycie światła i cienia przez artystę nadaje scenie namacalną jakość, jakby można było wejść prosto w obraz i poczuć chłodne powietrze na skórze. To chwila uchwycona w czasie, migawka spokojnego, wiejskiego życia.