Scena rozwija się w spokoju, który wydaje się zarówno znajomy, jak i głęboko osobisty. Obraz przedstawia grupę domów położonych obok siebie, których ściany oddane są w delikatnych, prawie kremowych odcieniach, sugerując miękkie światło pochmurnego dnia. Dachy to patchwork tekstur i odcieni, od głębokich, ziemistych brązów po jaśniejsze, muśnięte słońcem szarości, sugerujące wiek i charakter tych skromnych domostw.

Kompozycja przyciąga wzrok przez scenę, zaczynając od pierwszego planu, gdzie ziemia spotyka się z domami, gobelinem zieleni i brązów, gdzie krajobraz delikatnie się wznosi. Pociągnięcia pędzla są widoczne, pociągnięcia tworzą poczucie ruchu i życia, jakby artysta uchwycił sam oddech sceny. Niebo wisi nad głową, przytłumione płótno, które pozwala domostwom być prawdziwym tematem; ogólne wrażenie to spokojne piękno, uchwycenie chwili ciszy i prostej radości w codziennym życiu świata.