Rozległa przestrzeń wieczornego nieba dominuje na płótnie, stanowiąc dramatyczną scenę dla ostatniego aktu dnia. Ciężkie, niemal ponure chmury unoszą się w górnej części, a ich kształty zmiękczają się za sprawą słabnącego światła i wprawnej pracy pędzla artysty. Paleta barw to studium kontrastów; głębokie, niemal fioletowe błękity spotykają się z ognisty mi odcieniami zachodzącego słońca. To symfonia światła i cienia, zbliżającej się ciemności i ostatnich szeptów światła dziennego.

Poniżej, pofałdowany krajobraz rozciąga się po horyzont, a jego kształt definiują subtelne wariacje w polach barwnych. Rozproszone drzewa punktują sylwetkę, ich kształty proste, ale wyraziste na tle nieba. Umiejętne użycie tonu i wartości przez artystę pomaga stworzyć poczucie głębi i perspektywy atmosferycznej, przyciągając wzrok widza do punktu zbiegu. Ten obraz sprawia wrażenie chwili zawieszonej w czasie, przejmującego uchwycenia ulotnego piękna natury, a subtelna zmiana koloru wywołuje poczucie spokoju i melancholii.