Akşam gökyüzünün enginliği, günün son perdesi için dramatik bir sahne olarak tuvalde hakimiyet kurar. Ağır, neredeyse kasvetli bulutlar, solan ışık ve sanatçının yetenekli fırça darbeleriyle yumuşayan formlarıyla, üst kısımda süzülür. Renk paleti, zıtlıkların bir çalışmasıdır; derin, neredeyse mor maviler, batan güneşin ateşli tonlarıyla buluşur. Bu, ışık ve gölgenin, yaklaşan karanlığın ve gün ışığının son fısıltılarının bir senfonisidir.

Aşağıda, dalgalı bir manzara ufka yayılır, şekli renk alanlarındaki ince varyasyonlarla tanımlanır. Ağaçların dağınık bir şekilde dağılması, siluete vurgu yapar, şekilleri gökyüzüne karşı basit ama belirgindir. Sanatçının ton ve değerleri ustaca kullanması, izleyicinin gözünü kaybolma noktasına çekerek, derinlik ve atmosferik bir perspektif hissi yaratmaya yardımcı olur. Bu resim, zaman içinde askıya alınmış bir an gibi hissettiriyor, doğanın geçici güzelliğinin dokunaklı bir yakalanışı ve rengin ince değişimi, bir huzur ve melankoli hissi uyandırıyor.