Krajobraz rozwija się przed nami, będąc gobelinem utkanym z żywych nici natury i obecności człowieka. Kompozycja podzielona jest łagodnie zakrzywioną linią drewnianej konstrukcji, być może bramy lub płotu, która prowadzi wzrok w dół. Falujące zielone wzgórza usiane są plamami światła i cienia, wskazując na delikatny dotyk wiatru i słońca.

Umiejętne użycie koloru przez artystę tworzy poczucie ciepła i głębi. Błękity nieba subtelnie łączą się z bujną zielenią pól i ciepłymi odcieniami ziemi. Kobieta siedzi w cieniu, być może w chwili wytchnienia od codziennych obowiązków. To scena, która wywołuje poczucie spokoju i harmonii, niemal senny krajobraz.

To spojrzenie w świat, w którym przeplatają się natura i ludzkie życie, moment uchwycony w czasie. To celebracja prostoty, przypomnienie o znalezieniu piękna w codzienności i świadectwo potęgi obserwacji.