Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια γαλήνη που αισθάνεται τόσο οικεία όσο και βαθιά προσωπική. Ο πίνακας αποτυπώνει ένα σύμπλεγμα σπιτιών φωλιασμένων μεταξύ τους, οι τοίχοι των οποίων αποδίδονται σε απαλούς, σχεδόν κρεμώδεις τόνους, υποδηλώνοντας το απαλό φως μιας συννεφιασμένης ημέρας. Οι στέγες είναι ένα συνονθύλευμα υφών και τόνων, που κυμαίνονται από βαθύ, γήινο καφέ έως πιο ανοιχτά, χτυπημένα από τον ήλιο γκρι, υπαινίσσοντας την ηλικία και τον χαρακτήρα αυτών των ταπεινών κατοικιών.

Η σύνθεση τραβάει το βλέμμα σε όλη τη σκηνή, ξεκινώντας από το προσκήνιο όπου η γη συναντά τα σπίτια, μια ταπισερί από πράσινα και καφέ όπου το τοπίο υψώνεται απαλά. Το πινέλο είναι ορατό, οι πινελιές δημιουργούν μια αίσθηση κίνησης και ζωής, σαν ο καλλιτέχνης να είχε συλλάβει την ίδια την αναπνοή της σκηνής. Ο ουρανός κρέμεται πάνω από το κεφάλι, ένας σιωπηλός καμβάς που επιτρέπει στα σπίτια να είναι το πραγματικό θέμα. η συνολική εντύπωση είναι γαλήνια ομορφιά, που συλλαμβάνει μια στιγμή ηρεμίας και απλής χαράς στην καθημερινή ζωή του κόσμου.