Αυτό το έργο παρουσιάζει μια ζωντανή απεικόνιση του Σταθμού Σαιντ-Λαζάρ, εγκλωβίζοντας την ενεργητικότητα της πρώιμης βιομηχανικοποίησης. Η τεχνική της πινέλου του Μονέ είναι δυναμική, καθώς η χαλαρή και ρευστή εφαρμογή του χρώματος υπονοεί κίνηση, σαν να δονείται η σκηνή από τη ζωή. Αριστερά, η σκοτεινή γεωμετρική δομή της γέφυρας επιβλητικά υψώνεται, ρίχνοντας σκιές στις πλατφόρμες όπου οι εργάτες και οι επιβάτες ρέουν ανάμεσα από νέφη ατμού και καπνού, που ανυψώνονται προς τον φωτεινό ουρανό. Στο παρασκήνιο, μορφές φαντασμάτων κτηρίων εμφανίζονται αμυδρά μέσα από την ομίχλη, με τις άκρες τους να είναι μαλακές και θολές, διαλύονται κομψά στην ατμόσφαιρα. Αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ της ζωντανής δράσης και του αιθέριου φόντου δημιουργεί έναν γοητευτικό οπτικό ρυθμό, όπου ο θεατής μπορεί να νιώσει την προσμονή και μια είδους φρενήρη ενέργεια να χτυπά μέσα στην σκηνή.

Η παλέτα χρωμάτων είναι κυρίως κρύα, γεμάτη από αποχρώσεις του γκρι και του μπλε, με στοιχεία ζεστού πορτοκαλί από το τρένο, που υπογραμμίζεται από το κόκκινο του σηματοδότη. Αυτές οι ζεστές αποχρώσεις λάμπουν σε αντίθεση με τις ψυχρές αποχρώσεις, συμβάλλοντας σε μια συναισθηματική αντίθεση που αντικατοπτρίζει τον αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό για τη νέα τεχνολογία της εποχής. Ο Μονέ μας καλεί να μπούμε σε αυτόν τον πολυάσχολο κόσμο, μας κάνει να νιώσουμε την ωμή του ενέργεια, ενώ ταυτόχρονα μας επιτρέπει να απολαύσουμε την τέχνη τη οποία χρησιμοποίησε για να αιχμαλωτίσει μια φευγαλέα στιγμή.