Scena rozwija się z imponującym widokiem wysokich, eleganckich topoli, które stoją jak strażnicy wzdłuż spokojnego cieku wodnego. Drzewa, przedstawione delikatnymi pociągnięciami pędzla, delikatnie kołyszą się na wietrze, a ich warstwowe zielone odcienie doskonale współgrają z refleksami słońca, wpadającymi przez liście. Monet uchwycił istotę spokoju i ciszy; to uczucie pokoju otacza widza, gdy wpatruje się w ten bujny krajobraz. Można niemal usłyszeć szept natury, łagodny szum wody u brzegu - jakby czas się zatrzymał, dając możliwość w pełni docenić prostotę i piękno tego momentu.

W tym dziele paleta kolorów rezonuje delikatnym połączeniem odcieni zieleni, uzupełnionym subtelnymi tonami ziemi. Niebo, namalowane w jasnych, niemal eterycznych tonach, sugeruje ulotny charakter dnia, blaknącego w wieczór. Gra światła i cienia nie tylko podkreśla fakturę kory i liści, ale także budzi emocje nostalgii i refleksji. Styl Moneta, charakteryzujący się tymi wyraźnymi, ale płynnymi pociągnięciami pędzla, akcentuje zawsze zmienną wspaniałość natury, zapraszając widza do zatrzymania się i zanurzenia się w spokojnym pięknie otaczającym go.