Scena rozwija się w spokojnej symfonii przemysłowej, gdzie fabryka dominuje kompozycję. Artysta używa palety miękkich, stonowanych kolorów, nadając scenie mglistą, niemal senną jakość. Dym unoszący się z wysokich kominów jest surowym przypomnieniem rewolucji przemysłowej tamtej epoki, ale nie wydaje się groźny; raczej wtapia się w zachmurzone niebo. Woda na pierwszym planie odbija budynki i niebo, tworząc poczucie głębi i spokoju.

Pociągnięcia pędzla są luźne i widoczne, co jest cechą charakterystyczną stylu impresjonistycznego, oddającego ulotne efekty światła i atmosfery. Brzegi rzeki są bujne w roślinność, oferując kontrast z twardymi liniami fabryki. To zestawienie natury i przemysłu dodaje pracy interesującej warstwy. Ogólny efekt to łagodna obserwacja, chwila zatrzymana w czasie, uchwycenie istoty konkretnego miejsca i epoki. Umiejętne użycie koloru i światła przez artystę nadaje scenie poczucie spokoju, nawet przy przemysłowym temacie.