Scena rozwija się z surową, nieokiełznaną energią; burzliwe morze uderza w falochron, jego spienione grzbiety sięgają nieba. Zniszczona, ale odporna łódź rybacka jest prowadzona w bezpieczne miejsce. Artysta mistrzowsko uchwycił dramat chwili, z postaciami marynarzy, oddanymi z surową bezpośredniością, walczącymi z żywiołami. Paleta barw zdominowana jest przez stłumione brązy, szarości i wirującą biel fal, tworząc poczucie zarówno dramatu, jak i melancholii.

Prawie słychać ryk wiatru i skrzypienie drewnianego kadłuba. Kompozycja, z ukośnymi liniami łodzi i molo, wciąga wzrok w samo serce burzy. Obraz wywołuje poczucie bezwzględnej mocy natury i stoickiej odporności tych, którzy zarabiają na życie na morzu. To migawka minionej epoki, świadectwo trwałego ludzkiego ducha w obliczu przeciwności.