De scène ontvouwt zich met een stille industriële symfonie, waarbij de fabriek de compositie domineert. De kunstenaar gebruikt een palet van zachte, gedempte kleuren, waardoor de scène een nevelige, bijna dromerige kwaliteit krijgt. De rook die opstijgt uit de hoge schoorstenen is een scherpe herinnering aan de industriële revolutie van die tijd, maar voelt niet bedreigend aan; integendeel, hij vloeit samen met de bewolkte lucht. Het water op de voorgrond weerspiegelt de gebouwen en de lucht, waardoor een gevoel van diepte en sereniteit ontstaat.

De penseelstreken zijn los en zichtbaar, een kenmerk van de impressionistische stijl, die de vluchtige effecten van licht en atmosfeer vastlegt. De oevers van de rivier zijn weelderig begroeid met vegetatie, wat een contrast vormt met de harde lijnen van de fabriek. Deze juxtapositie van natuur en industrie voegt een interessante laag toe aan het werk. Het algehele effect is een zachte observatie, een moment bevroren in de tijd, dat de essentie van een specifieke plek en tijdperk vastlegt. Het kundige gebruik van kleur en licht door de kunstenaar geeft de scène een gevoel van rust, zelfs met het industriële onderwerp.