Η σκηνή ξετυλίγεται με μια ήσυχη βιομηχανική συμφωνία, όπου το εργοστάσιο κυριαρχεί στη σύνθεση. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια παλέτα απαλών, σιωπηλών χρωμάτων, δίνοντας στη σκηνή μια θολή, σχεδόν ονειρική ποιότητα. Ο καπνός που ανεβαίνει από τις ψηλές καμινάδες είναι μια σκληρή υπενθύμιση της βιομηχανικής επανάστασης της εποχής, αλλά δεν φαίνεται απειλητικός. μάλλον, αναμειγνύεται με τον συννεφιασμένο ουρανό. Το νερό στο προσκήνιο αντανακλά τα κτίρια και τον ουρανό, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και γαλήνης.

Οι πινελιές είναι χαλαρές και ορατές, ένα χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονιστικού στυλ, που αποτυπώνει τα φευγαλέα εφέ του φωτός και της ατμόσφαιρας. Οι όχθες του ποταμού είναι καταπράσινες με βλάστηση, προσφέροντας αντίθεση με τις σκληρές γραμμές του εργοστασίου. Αυτή η αντιπαράθεση της φύσης και της βιομηχανίας προσθέτει ένα ενδιαφέρον στρώμα στο έργο. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι μια απαλή παρατήρηση, μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο, αποτυπώνοντας την ουσία ενός συγκεκριμένου τόπου και εποχής. Η επιδέξια χρήση χρώματος και φωτός από τον καλλιτέχνη δίνει στη σκηνή μια αίσθηση γαλήνης, ακόμη και με το βιομηχανικό θέμα.